Na de afsluiting van de Lauwerszee in 1969 door middel van een dijk tussen de noordkusten van Friesland en Groningen ontstond een verzoetend binnenwater. Op de schorren en zandplaten maakte de zoutminnende vegetatie plaats voor riet, biezen en ruigte. Hierdoor veranderde de vogelsoortsamenstelling: de typische wadvogels verdwenen deels, terwijl het aantal eenden en ganzen toenam. Delen van het gebied zijn in cultuur gebracht, er is een militair oefenterrein gekomen en er zijn bosgebieden en toeristische voorzieningen aangelegd. Naast de grote aantallen ganzen, eenden en steltlopers die het gebied aandoen, worden ook regelmatig zeldzamere soorten (zoals grauwe kiekendief en kemphaan) waargenomen. Het Lauwersmeer heeft op het gebied van dwaalgasten een zekere reputatie verkregen. Dat komt vooral door de herinrichting van de Ezumakeeg, de vogelkijkhut aldaar en de toegankelijkheid van het gebied, waardoor vogels relatief van dichtbij geobserveerd kunnen worden. De Bantpolder ten noorden van Oostmahorn is vermaard om de grote aantallen brandganzen.

Ligging

Grenzend aan de Waddenzee en op de grens van Groningen en Friesland.

Beheer

Natuurmonumenten, Staatsbosbeheer.