Engbertsdijksvenen is een veengebied met  fraaie heideterreinen en vennen. Het is een restand van het grote veenmoeras dat ooit het noordoosten van Nederland bedekte. Het veen heeft zich na de laatste ijstijd ontwikkeld, meer dan tienduizend jaar geleden. In de 15e eeuw zijn de monniken van het klooster in Sibculo begonnen met het afgraven van de Engbertdijksvenen. Dat was nog voor eigen gebruik. Maar de plaatselijke veenbazen zagen ook brood in de turfwinning.

In en om het gebied liggen ‘haren’, koppen van zand die uit de bodem opduiken. De eerste bewoners van de veenwildernis vestigden zich op zulke zandbulten. Midden in het natuurgebied ligt een haar van 15 ha groot, nog helemaal in oorspronkelijke staat. Dat betekent dat daar een veenpakket ligt van ongeveer 5 meter dik. Staatsbosbeheer heeft dit gedeelte in 1953 in beheer gekregen. De kunst is om het water vast te houden, om zo de veenvorming weer op gang te krijgen.

De Engbertsdijksvenen hebben de status van Wetland. Het is dan ook een eldorado voor (water)vogels én voor vogelliefhebbers. Er zijn drie wandelroutes uitgezet, die meer dan de moeite waard zijn.