De beekdalen in het Leudal zijn van een schilderachtige schoonheid. Ze zijn begroeid met grotendeels natuurlijk bos waain ook de hazelaar, berk en wilg voorkomen. Tussen de bomen slingeren de Zelsterbeek en de Leubeek. Het water heeft de beekdalen in eeuwen tijd zo diep uitgesleten, dat ze soms op ravijnen lijken. In het voorjaar bloeit op de oevers een tapijt van  bosanemonen, dalkruid en lelietjes-van-dalen. Vanuit de Maas trekken vissen stroomopwaarts de beken in, op zoek naar ondiepe wateren om te paaien. Om ze voorbij de molens te voeren, zijn vispassages aangelegd.

Op de overgang van hogere naar lagere gronden heeft afstromend regenwater holle wegen uitgesleten. Herders gebruikten deze paden  om hun kudde naar de hei te voeren. Het Leudal is al heel lang bewoond. De beken stroomden ‘s winters over lieten vruchtbare weilanden achter. De akkers lagen hoger en dus buiten het bereik van het water. De Kloosterhofroute, één van de gemarkeerde wandelingen van Staatsbosbeheer, voert langs de Duvelskoel, de oudste weidepoel van het Leudal, en langs het St. Elisabethklooster en de Kloosterhof met zijn prachtige oude eiken.