De Groote Peel is een gebied als geen ander. Het is geen bos, geen heide, geen polder. Peel betekent moerassige plek. En drassig is het hier. Door een leemlaag kon het water niet goed wegzakken. Water- en moerasplanten verteerden niet of nauwelijks. Er ontstond laagveen. En dat was de  basis voor uitbundige groei van het veenmos.

Sfeermaker
Waar een klein plantje groot in kan zijn. Veenmos is grotendeels verantwoordelijk voor het aanzien van De Groote Peel. Het plantje neemt water op via het blad, want wortels heeft het niet. Veenmos kan tot twintig keer z’n eigen gewicht aan vocht vasthouden. Het groeit aan de bovenkant en sterft tegelijk af aan de onderkant. Op de resten floreren hoogveenplanten als zonnedauw, lavendelhei en wollegras. 

Peelpuisten
Ook bomen legden het op den duur af tegen het veenmos. Ze waaiden om nadat een veenmostapijt de wortels heeft verstikt. Bij een lage waterstand komen nog altijd de fossiele boomstronken tevoorschijn. Het heet kienhout, maar is in deze streek beter bekend als ‘peelpuisten’. Om de moerasachtige delen te kunnen verkennen, heeft Staatsbosbeheer ‘knuppelbruggen’ aangelegd. Dat zijn verhoogde wandelpaden van boomstammen.

Regenboog
De rust van De Groote Peel lokt meer dan honderd soorten broedvogels. Eén fladderende regenboog van blauwborsten, roodborsttapuiten en geelgorsjes. ook trekvogels strijken hier neer. Met onmiskenbaar getrompetter kondigt de statige kraanvogel zijn komst aan.

Ecologisch
Het bezoekerscentrum Mijl op Zeven is een bezienswaardigheid op zich. Het is volledig ecologisch gebouwd. Vetplanten dienen als dakisolatie. Zonnecellen en een windmolen wekken elektriciteit op. Als isolatiematerialen zijn hout en oud papier gebruikt. Mijl op Zeven is de spil in de vele activiteiten die Staatsbosbeheer in en om De Groote peel organiseert.