Het Verdronken Land van Saeftinghe heet niet voor niets zo. In de late middeleeuwen was het een gebied van welvarende polders. Door stormvloeden gingen in de 14e en de 16e eeuw grote stukken land van het ingepolderde land verloren. In de 80-jarige oorlog werden ter verdediging van Antwerpen bovendien opzettelijk dijken doorgestoken, zodat het gebied met recht een gebied van verdronken land genoemd kon worden. Vanaf de 17e eeuw werd veel gebied weer op de zee heroverd. In 1907 vond de laatste inpoldering plaats; daarbij ontstond de Hertogin Hedwigepolder, die grenst aan het zuidoostelijke deel van Saeftinghe.

De natuur van Saeftinghe

De plantengroei op het schor weerspiegelt de invloed van het brakke vloedwater. Echt lepelblad is één van de bijzonderheden van Saeftinghe. Deze soort is kenmerkend voor brakke schorren en komt hier veel voor, samen met spiesmelde, gewone zoutmelde, zeeaster, heen, schorrezoutgras en strandkweek. In het oosten, waar de invloed van zoet water groter is, hebben zich verschillende rietvelden ontwikkeld. Deze rietvelden nemen in omvang toe door ophoging van het gebied en verzoeting .

Saeftinghe is heel vogelrijk. Er broeden duizenden kustvogels, zoals zilvermeeuwen en kokmeeuwen, visdiefjes en scholeksters. De rietvelden zijn belangrijke broedgebieden voor Rode Lijst soorten als baardmannetje, blauwborst, rietzanger en bruine kiekendief. In de nazomer verzamelen zich soms wel meer dan 100 bruine kiekendieven uit het deltagebied in Saeftinghe. In de loop van het najaar trekken de meeste daarvan naar het zuiden. Saeftinghe is voor veel doortrekkende en overwinterende vogels van belang als pleisterplaats. Van de ganzen is de grauwe gans de meest talrijke. Hiervan kunnen wel 50.000 exemplaren aanwezig zijn in het gebied. Daarnaast zijn het aantal smienten, bergeenden, pijlstaarten en lepelaars van internationale betekenis.

Beheer

De belangrijkste beheersmaatregel is de begrazing van het schor. De koeien die hier grazen zorgen ervoor dat de variatie in begroeiing blijft en zo mogelijk groter wordt. De dieren zorgen voor kale plekjes in de begroeiing. Daar kunnen planten die in de verdrukking zaten, alsnog gaan ontkiemen en groeien.

Bezoekerscentrum en excursies

In Emmadorp is een bezoekerscentrum voor Het Verdronken Land van Saeftinhge (Emmaweg 4, telefoon 0114-633110). Hier wordt veel informatie over de natuur en de geschiedenis van het gebied gepresenteerd. Ook is er vlak bij het bezoekerscentrum een korte wandelroute over het schor uitgezet, deels over een plankier. Het Verdronken Land van Saeftinghe is daarnaast toegankelijk in excursieverband. Deze excursies worden geleid door natuurgidsen, en vinden zeer geregeld plaats. Meer informatie is te verkrijgen bij het bezoekerscentrum, of op de speciale website over Het Verdronken Land van Saeftinghe.